Useless pain
2007-06-15
ก็ยังคงอดทนกับความเจ็บปวดบางอย่าง
ที่หาเอามาใส่ตัวเอง
พยายามทำให้ตัวเองนิ่งมากที่สุดแล้ว
ในเรื่องนพ
ก็ไม่ใช่ว่าจะลืมอะไรไป
หรือจะทิ้งอะไรไป
ก็แค่เก็บนพไว้ในใจแค่นี้ นิ่งเท่านี้
ไม่ใช่ไม่อยากเห็นนพยิ้มจนแก้มบุ๋มแบบนั้น
ไม่ใช่ไม่อยากกลับไปในคืนที่ดาวสวยขนาดนั้น
เพราะอย่างนั้นเราถึงยังคงอดทนกับตุ้มหูข้างนี้
เรายังยอมเจ็บนิ้วเล่นกีตาร์
เรายังคงใส่สร้อยเส้นนั้น
รู้ว่าไม่สามารถเรียกอะไรกลับมาได้
และไม่ควรจะสูญเสียอะไรไปมากกว่านี้แล้ว
เท่านี้ก็มากเกินพอแล้ว
ยังคงเดินหน้าทำใจให้นิ่งต่อไป
แล้วซักวันนึงมันจะสงบลงมั๊งนะ
ปล. วันนี้ตอนสอบแลบนพมันอยู่ดีๆก้อรวบผมปัดๆไปข้างนึง
มะหมูก็ทักก่อน "นพมันไปทำไรมาเนี่ย เจาะหูกะทำสีผมด้วย"
ป๋อมแป๋มก็มาบ่นๆว่า "เชี่ยเหมือนเกย์เลยว่ะ เหมือนพวกการ์ตูนเกย์"
เรา "เหมือนว่ะ แต่ไม่ใช่ตัวพระเอกนะ"
มะหมู "อ่ะแล้วมันเป็นเกย์ป่ะเนี่ย?"
ป๋อมแป๋ม "เราก็สงสัยว่ะ มันเป็นเกย์ปะวะ"
เรา "ไม่นะ ม่ายยยยยยยยยช่ายยยย"
สงสารนพเถอะ (555+)
